Een onmogelijk initiatief

Op Facebook merkte ik opeens dat een aantal van mijn vrienden lid geworden zijn van de "we apologize for the 1,5 million dutch [sic] people that voted for Geert Wilders" groep. Zij zijn niet de enigen: inmiddels zijn meer dan 52.000 Facebookers lid geworden van dezelfde groep.

Ik denk echter dat een dergelijke 'verontschuldiging' onmogelijk is, en moreel twijfelachtig.

Om te beginnen kan men alleen excuses aanbieden als er een overtreding van de morele orde heeft plaatsgevonden. Ik acht het enkelvoudige feit dat iemand PVV stemt geen voorbeeld van een integraal moreel falen, zeker niet als ik de achterliggende verhalen van de bijna anderhalf miljoen kiezers niet ken. In se is het dus al twijfelachtig of er excuses voor het stemgedrag van afgelopen woensdag gemaakt kunnen worden. Maar dat terzijde, er zijn meer wezenlijke problemen met een dergelijk "excuus".

Een verontschuldiging kan alleen gevraagd worden namens degene wiens handelen de verontschuldiging nodig maakt. Als ik mijn excuses aanbiedt doe ik dat doorgaans namens mijzelf , vanuit het inzicht dat ik een fout gemaakt heb. Het is me niet vaak voorgekomen dat ik namens een ander excuses aanbiedt. In feite kan dat alleen als een ander niet in staat is om excuses aan te bieden - om welke reden dan ook - en ik een specifieke verantwoordelijkheid heb voor die persoon.

Het vreemde: juist Klink twijfelt over de islam

Toch best raar: Ab Klink, die zich nu terug getrokken heeft als onderhandelaar voor een kabinet met de PVV, is de enige prominente CDA-er die inhoudelijk iets vond van de islam. Voor hem heeft het christendom namelijk iets te bieden wat de islam niet kent; individuele verinnerlijking, geen dwang.

Waardoor zit het CDA nu zo in de problemen? Komt het door de confrontatiepolitiek van Wilders? Daar concentreren de media zich nu op. Maar het zit dieper. De PvdA, en later de VVD kwam in de problemen door Fortuyn. Nee, ook niet door Fortuyn, ook niet door Wilders, maar door het feit dat die partijen zich afzijdig hielden van de belangrijke kwestie die Nederland splijt: Die over de immigratie, de integratie en de islam. Is de islam een ideologie of een godsdienst? Over die vraag wil Rutte het ook nog niet eens hebben. Maar Rutte heeft nu wel een punt gemaakt over de immigratie.

Steniging

Aan Selims oprechte bedoelingen twijfel ik geen moment. Het steekt wel dat de islam voor de zoveelste keer de aandacht opeist. Vergeet de iftar-maaltijden die slechts worden georganiseerd omdat er veel subsidie aan de dissen kleeft. En vergeet de beschuldigingen van islambashen en islamofobie.
 

Ondanks dat Kader Abdolah van de barmhartige Allah ook nog een lieve Allah heeft gemaakt in zijn Teletubbie-versie van de koran, schijnt – mirabile dictu – zelfs Allah niet naar Abdolah te luisteren. En  de geestelijken onder zijn  landgenoten in zijn beeldschone land van oorsprong evenmin. Wellicht moet zijn versie van de koran in het Perzisch hertaald worden. Een onbegrepen profeet is uiteindelijk geen profeet.
Het geeft natuurlijk geen pas om moefti’s uit te leggen dat steniging voor overspel niet voorkomt in de koran; de straf is honderd geselingen. Dat is al wat liever van Allah, die in de koran eraan toevoegt: ‘en laat geen mededogen met hen (i.e. de ontuchtplegers) u bevangen.’ Dit is echter minder barmhartig. In 2010 peinzen over geseling of steniging moet wel de definitie zijn van hels cynisme. Beweren dat steniging eigenlijk wel voorkwam in een vers dat verloren is geraakt uit de koran - het papier waarop het was neergeschreven zou aangetast zijn onder het bed van Aïcha, de laatste vrouw van Mohammed – en hiervoor ‘bewijs’ vinden in de hadith-overleveringen, stemt, zacht gezegd, niet optimistisch over de intellectuele graad van de mens. Er is altijd de lach, hoe wrang ook, die het hart verlicht, maar niets teweegbrengt - en hoe vurig wenste ik de lach van een leeuw te hebben. Als koning Nobel zijn tanden ontbloot heeft dat wel consequenties. Dan vallen de stenen wel uit bevende handen.

Opschudding

 In Israël zijn de uitspraken van Rabbi Ovadia Yosef een uitzondering, en zorgen ze voor opschudding en felle kritiek.
 
Rabbi Ovadia Yosef heeft weer eens voor een hoop opschudding gezorgd. In een wekelijkse preek wenste hij Abbas en andere Palestijnen die Israël haten dood, en wilde graag dat God dit voor hem regelde (wat maakt dat de Palestijnse aantijging dat hij tot genocide opriep onjuist is, al vind ik de grens wat dat betreft dun. Hij en andere religieuze fanatici helpen God soms graag een handje, en hun oproepen kunnen bovendien ook anderen op ideeën brengen om dit te doen). Zijn uitspraken zijn walgelijk en ik begrijp niet dat Shas hem niet tot de orde heeft geroepen en hij nog steeds zo'n hoge positie inneemt. Hij schijnt vroeger ook een aantal goeie zaken te hebben gedaan, met name voor de Sefardische gemeenschap, en Shas te hebben opgericht (zie bijvoorbeeld Barry Rubin), maar de laatste jaren hoor je vooral over hem als hij weer eens een idiote en van haat vervulde uitspraak doet. Volgens Rubin is de bijna 90 jarige Yosef inmiddels behoorlijk seniel aan het worden.